Panorama maandag 16 maart om 00:40 uur op Canvas.

Het was een ongeval van ver in de vorige eeuw met een brandstof die zijn beste dagen wellicht gehad heeft maar pas nu is de zaak gesloten. Exxon is veroordeeld tot schadevergoeding. Eentje waarvoor het netjes heeft kunnen sparen door de rechtsgang te rekken en met een bedrag dat nauwelijks de schade kan vergoeden.

Het is vroeg in de ochtend op 24 maart 1989 wanneer de supertanker Exxon Valdez grond raakt in Alaska. De grootste milieuramp in Noord-Amerika. ‘We zijn op een zandbank gelopen en …tja, we lekken wat olie.’ – Joseph Hazelwood, kapitein van de Exxon Valdez.

Het radiobericht dat kapitein Hazelwood uitstuurde getuigde niet meteen van een juiste inschatting van de situatie. En dat kenmerkt meteen de manier waarop Exxon de ramp van bij het begin aanpakte. Exxons woordvoerder Don Cornett deed zijn job met verve, maar zijn woorden konden niet verhullen dat de oliegigant niet wist van welk hout pijlen maken.

‘We maken het weer goed, beloofde hij. En wij waren zo dom hem te geloven, we wachten nog altijd.’ – Ross Mullins, visser.

In 1994 begonnen de gedupeerden een proces. Exxon werd veroordeeld tot een schadevergoeding van 5 miljard dollar. Het was het begin van de langste rechtsgang ooit in de Verenigde Staten.

Ondertussen bleef de situatie in Prins William Sound en de Golf van Alaska dramatisch. Pas twee jaar na de ramp dook de eerste roze zalm weer op en de haringpopulatie had tot 1993 nodig om weer een beetje op te leven.

‘Voor de ramp was Cordova redelijk welvarend, maar de ramp heeft alles veranderd, alles.’ – Linden O’Toole, vissersvrouw.

Uiteindelijk werd Exxon, Exxon Mobile ondertussen, veroordeeld tot 507 miljoen dollar, een tiende van het oorspronkelijke bedrag en een fractie van wat het bedrijf jaarlijks aan winst op strijkt. In Cordova kan niet meer commercieel gevist worden.

Black Wave, The Legacy of the Exxon Valdez – Films Transit, 2008.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *